Cały świat osądzał ją za to, że urodziła ośmioraczki, ale po latach ujawniono tajemnicę, która ponownie sprawiła, że jej życie znalazło się w centrum światowej uwagi. 😱💔
26 stycznia 2009 roku lekarze w jednym ze szpitali w Kalifornii przygotowywali się do niezwykle rzadkiego porodu.
Wiedzieli, że ten dzień nie będzie zwyczajny.
Na sali porodowej wszystko było zaplanowane minuta po minucie. Lekarze, pielęgniarki, specjaliści od noworodków — wszyscy czekali. Przed nimi stała kobieta, której imię wkrótce miał poznać cały świat.
Nadya Suleman.
W tamtym momencie była już matką sześciorga dzieci. Ale to, co miało wydarzyć się tego dnia, miało uczynić ją jedną z najczęściej omawianych kobiet na świecie.
Lekarze spodziewali się siedmiorga dzieci.
Ale gdy poród się rozpoczął, salę nagle wypełniła cisza.
Było jeszcze jedno.
Ósme dziecko.
W ciągu kilku minut na świat przyszło osiem maleńkich dzieci — sześciu chłopców i dwie dziewczynki. Nazywali się Noah, Maliyah, Isaiah, Nariyah, Jonah, Makai, Josiah i Jeremiah.
Wiadomość rozeszła się po całej Ameryce w ciągu kilku sekund.
„Osiem dzieci naraz”.
Ludzie nie mogli w to uwierzyć. Stacje telewizyjne mówiły o niej. Gazety pisały o niej. Niektórzy nazywali ją cudowną matką, inni — nieodpowiedzialną kobietą.
I właśnie wtedy rozpoczął się najtrudniejszy rozdział w życiu Nadyi.
Na początku wszyscy patrzyli tylko na dzieci. Były tak małe, tak kruche, że wielu ludzi wątpiło, czy wszystkie przeżyją.
Ale mijały dni.
Potem tygodnie.
Potem miesiące.
I wtedy wydarzyło się coś, co dla wielu wydawało się niewiarygodne: wszystkie osiem dzieci przeżyło.
Stały się jednym z pierwszych znanych przypadków ośmioraczków w historii, w którym żadne z dzieci nie zmarło po narodzinach. Ten fakt sprawił, że rodzina Nadyi stała się częścią światowego rekordu.
Ale sława nie przyniosła spokoju do ich domu.
Wręcz przeciwnie.
Zaledwie kilka tygodni później cały świat zaczął nie gratulować Nadyi, lecz ją osądzać.
Ludzie pytali:
„Jak kobieta, która miała już sześcioro dzieci, mogła ponownie poddać się leczeniu niepłodności?”
„Jak ona wychowa czternaścioro dzieci?”
„Kto jest ojcem tych dzieci?”
A najbardziej bolesne pytanie brzmiało:
„Czy w ogóle pomyślała o przyszłości swoich dzieci?”
Później ujawniono coś, co wstrząsnęło całym światem.
Dalszy ciąg w komentarzach 👇‼️
Później okazało się, że dzieci zostały poczęte dzięki zapłodnieniu in vitro. Ich biologicznym ojcem był dawca nasienia, którego tożsamość nie została publicznie ujawniona.
Po latach Nadya przyznała, że dzieci nigdy nie poznały swojego ojca. Powiedziała, że być może będą mogły go poznać, gdy skończą 18 lat, ale nawet ona sama nie była pewna, czy takie spotkanie kiedykolwiek dojdzie do skutku.
Tymczasem jej życie zamieniło się w niekończącą się walkę.
W domu było czternaścioro dzieci.
Jedzenie trzeba było dzielić bardzo ostrożnie.
Sen stał się rzadkim luksusem.
Każdy dzień zaczynał się od hałasu, płaczu, szkolnych plecaków, prania, gotowania i opieki nad dziećmi.
Niektórzy mówili, że Nadya tego nie wytrzyma.
Inni byli przekonani, że dzieci dorosną w chaosie.
Ale lata mijały.
I piętnaście lat później ludzie zobaczyli coś, czego się nie spodziewali.
Maleńkie dzieci, których narodziny kiedyś stały się skandalem, były już nastolatkami.
Dorastały.
Uśmiechały się.
Stały obok swojej matki — nie jako część tragedii, ale jako rodzina, której udało się przetrwać publiczny osąd, biedę, krytykę i samotność.
Nadya nie była już kobietą, którą świat pamiętał tylko jako „matkę ośmioraczków”.
Przez lata się zmieniła. Odsunęła się od głośnego życia publicznego, próbowała chronić swoje dzieci przed okrutnymi spojrzeniami świata i wróciła do spokojniejszego życia.
Ale w jej historii była tajemnica, o której wielu ludzi zapomniało.
Przez cały ten czas większość krytyki spadała właśnie na nią.
Jednak później ujawniono, że lekarz, który przeprowadził leczenie niepłodności, wszczepił jej 12 zarodków. Stało się to wielkim skandalem medycznym. Dr Michael Kamrava później stracił licencję lekarską.
Ten fakt zmienił nastawienie wielu ludzi.
Ludzie zaczęli pytać nie tylko: „Dlaczego Nadya to zrobiła?”, ale także:
„Dlaczego nikt jej nie powstrzymał?”
„Dlaczego system pozwolił, by coś takiego się wydarzyło?”
„I dlaczego całą winę zrzucono tylko na matkę?”
Piętnaście lat później ośmioraczki Nadyi nie były już tymi maleńkimi noworodkami, za które ludzie modlili się za drzwiami szpitala.
Teraz były dorastającymi dziećmi, z własnymi osobowościami, własnymi marzeniami i własną przyszłością.
A Nadya — kobieta, którą kiedyś osądzał cały świat — pozostała u ich boku.
Nie idealna.
Nie bez błędów.
Ale do końca — matka.
I być może właśnie to było największym zwrotem w tej historii.
Przez lata świat pytał: jak ona wychowa wszystkie te dzieci?
A piętnaście lat później odpowiedź stała tuż obok niej — w postaci ośmiorga dorastających dzieci.
